چقدر خنده داره که برای عبادت و کارهای مذهبی هیچ وقت زمان کافی در برنامه روزمره خود پیدا نمی کنیم اما برای بقیه برنامه ها رو سعی می کنیم تو آخرین لحظه هم که شده انجام بدیم!
چقدر خنده داره که شایعات روز نامه ها رو به راحتی باور می کنیم اما سخنان قرآن رو به سختی باور می کنیم!
چقدر خنده داره که همه مردم می خوان بدون اینکه به چیزی اعتقاد پیدا کنند و یا کاری در راه خدا انجام بدن به بهشت برن!
چقدر خنده داره که وقتی جوکی رو از طریق پیام کوتاه و یا ایمیل به دیگران ارسال می کنید به سرعت آتشی که در جنگلی انداخته شود همه جا را فرا می گیرد اما وقتی که سخن و پیام الهی رو می شنوید دو برابر در مورد گفتن و یا نگفتن اون فکر می کنید!
خنده داره. اینطور نیست؟!
دارید می خندید؟
دارید فکر می کنید؟
این حرفارو به گوش بقیه هم برسونید و از خداوند سپاس گذار باشید که او خدای اعلی و دوست داشتنی است.
آیا این خنده دار نیست که وقتی که می خواید این حرفارو به بقیه بزنید خیلی ها رو از لیست خودتون پاک می کنید بخاطر اینکه مطمئنید که اونها به هیچ چی اعتقاد ندارند؟!!!
خنده داره؟ . . .

ايبوكا كه دوازده سال بزرگتر از شريكش بود نيز عضو كليدي همين گروه بود. وي يك مسيحي متعصب محسوب مي شد و به عنوان مهندس فني در نيروي دريايي فعاليت مي كرد. مهمترين موفقيت او تا آن زمان اختراع اولين دستگاه ژاپني ويژه جست وجوي زيردريايي به حساب مي آمد. ۱۴۰ عدد از دستگاه هاي مذكور از اوايل سال ۱۹۴۴ در نيروي هوايي امپراتوري به خدمت گرفته شدند. سال ۱۹۹۶ به مناسبت پنجاهمين سال تولد شركت تاريخچه آن منتشر شد. در اين تاريخچه از دستگاه جست وجوگر ياد شده به نيكي ياد شد و اختراع ايبوكا چنين توصيف گرديد: «گزارشي كه بعد از اتمام جنگ منتشر شد نشان داد كه اين دستگاه تا چه حد كارآيي دارد.» البته در اين گزارش ذكر نشده كه چه تعداد از زيردريايي هاي آمريكايي با كمك دستگاه هاي جست وجوگر مذكور هدف قرار گرفته اند.
ايبوكا و موريتا براي اولين بار در پاييز ۱۹۴۴ با يكديگر ملاقات كردند- آن هم در مقام دو عضو گروه فوق سري موسوم به «كميته تحقيقات جنگ». آنها طي ديدار مذكور پيرامون نحوه دفاع از ارتش امپراتوري ژاپن در مقابل آمريكايي ها گفت وگو كردند. همين گفت وگوها مبناي تداوم همكاري اسطوره اي بنيانگذاران شركت سوني شد. موريتا پيرامون همكاري هاي خويش با ايبوكا طي دوران جنگ مي نويسد: «با گذشت زمان ما بدون آنكه موفق شويم كلاهك هاي جست وجوگر حرارتي را به مرحله نهايي برسانيم آشنايي و نزديكي بيشتري نسبت به يكديگر پيدا مي كرديم.»
اين دو كارشناس طي ماه هاي بعد مشتركاً تلاش مي كردند كاري را انجام دهند كه به لحاظ فني غير ممكن بود. همين رفتن به دنبال غير ممكن ها بعدها يكي از اصولي بود كه آنها در سوني پيروي مي كردند، شركتي كه همواره خواسته همه ابداعات و كارها را خودش به تنهايي انجام دهد. از همان دوران ها هم بود كه اين دو نفر نسبت به آمريكا احساسي بين دوستي و نفرت پيدا كردند- بعدها گاه در آنها يكي از اين دو احساس شدت مي گرفت و مدتي بعد احساس ديگر. چنين برداشتي از آمريكا مي تواند توجيه گر بلندپروازي اي باشد كه سال ها بعد سوني با آن ايالات متحده را فتح كرد. مدت ها است كه مارك سوني براساس نظرسنجي ها در آمريكا مطمئن ترين مارك در ميان مردم محسوب مي شود.
البته اوايل دستيابي به موفقيت مذكور اصولاً قابل تصور نبود. موريتا مي نويسد: «خبر بمباران هيروشيما برايم غير قابل درك و تصور بود. شكاف و فاصله تكنولوژيكي ميان آمريكا و ژاپن فوق العاده زياد به نظر مي رسيد.»
با همين تفكرات دوران پس از جنگ براي موريتا آغاز شد. او و ايبوكا هيچ فرصتي را از دست ندادند و بلافاصله دست به كار شدند. آنها از طريق روابط فاميلي خويش حاميان با نفوذي پيدا كردند- پدر موريتا يك كارخانه دار سرشناس (فعال در زمينه توليد مشروبات موسوم به ساكي) بود و پدر زن ايبوكا هم طي دوران جنگ سمت وزير امور تربيت و پرورش ژاپن را بر عهده داشت. آنها از طريق حاميان با نفوذ خويش سرمايه لازم براي تاسيس شركت را به دست آوردند و سوني اوايل سال ۱۹۴۶ تاسيس شد. ايبوكا طي سخنراني خويش به مناسبت افتتاح شركت اظهار داشت: «ما تكنولوژي مورد نيازمان را خود ابداع كرده و رواج مي دهيم تا بدين ترتيب از مشكلاتي كه شركت هاي بزرگ به آن دچار هستند اجتناب كرده باشيم.» موريتا مي گويد: «ما در آن زمان به دنبال محصولات جديد و اصولي كارآمد بوديم و مي خواستيم كالاهاي مصرفي كاملاً نوين و با ساختارهاي اختصاصي روانه بازار كنيم.»
اين ايده در مديران سال هاي اخير سوني هم وجود داشته است. در سال هاي اول تاسيس سوني سخنان ايبوكا و موريتا عمدتاً حول محور تقسيم وظايف در شركت بود: پيرترها ابداع مي كردند و جوان ترها فروشنده بودند. ايبوكا و موريتا از همان آغاز كار متفق القول بودند كه نبايد هيچ كدام از آنها به تنهايي تصميم بگيرد. بدين ترتيب يكي از اصول مهم دستيابي به موفقيت توسط آنها شكل گرفت. به زودي در شركت تنها كالاهايي توليد مي شد كه در تمام دنيا فروش داشتند. البته شروع فعاليت ها در ژاپن دشوار بود. توكيو تسوشين كوكيو (نام سابق سوني) سال ۱۹۴۶ اولين محصول خود را كه يك پلوپز برقي بود طراحي كرد. در اين پلوپز برنج به خوبي- نه خشك و نه خمير- مي پخت. دستگاه مذكور هيچگاه به بازار عرضه نشد. ابداع يك بالش الكتريكي گرم كننده اندكي موفقيت بيشتري به همراه آورد. اين بالش در دوران پس از جنگ كه كمبود دستگاه هاي گرم كننده وجود داشت مي توانست مورد استقبال قرار گيرد، اما استفاده از آن غالباً به سوختن لباس ها و پتوها مي انجاميد. بالاخره شركت توانست در سال ۱۹۵۰ با توليد اولين نوار ضبط صوت و دستگاه پخش آن در بازار ژاپن يك نقطه عطف پديد آورد. ايبوكا و موريتا در آن زمان بيش از صد كارمند داشتند، اما هنوز هم شركت آنها كوچك و كم اهميت بود.
اين وضعيت در يكي از روزهاي سال ۱۹۵۳ تغيير كرد. در آن روز آكيو موريتا براي اولين بار پا بر خاك آمريكا گذاشت. او به ايالات متحده سفر كرده بود تا در نيويورك يك گواهي اعطاي مجوز را در شركت «وسترن الكتريك» امضا كند. غول آمريكايي در آن زمان به موريتا امتياز يك محصول كوچك را كه در آزمايشگاه هاي موسوم به «بل» ابداع شده بود، فروخت: ترانزيستور. موريتا بعدها از آن اتفاق چنين ياد مي كند: «هنگامي كه قرارداد را امضا كردم، دست اندركاران شركت وسترن الكتريك برايم شرح دادند كه اگر مي خواستند محصولات مصرفي را به ترانزيستور مجهز كنند تنها مي شد از اين دستگاه در توليد تجهيزات تقويت شنوايي بهره گيرند. البته ما هم اصلاً علاقه اي به بازار كوچك دستگاه هاي شنوايي نداشتيم.» بدين ترتيب يك افسر ژاپني توانست در نيويورك تنها هشت سال پس از جنگ با پرداخت ۲۵ هزار دلار يكي از مهم ترين اختراعات پس از كشف بمب اتم را از ابرقدرت جهان بربايد. موريتا مي نويسد: «من سوار بر موج اميد شنا مي كردم.» اميد وي هم بيهوده و سراب نبود. چهار سال بعد آنها شروع به فروش اولين راديوهاي ترانزيستوري جيبي در دنيا كردند. ايبوكا و موريتا تا قبل از آن «با اعتقاد به برتري تكنولوژيكي غرب بزرگ شده بودند.» (به گفته موريتا)- اما از آن زمان به بعد خود تاريخ صنعت را رقم مي زدند. هرگامي كه آنها بر مي داشتند قدمي براي رهايي از برتري غرب محسوب مي شد.
مدتي پس از توليد كوچك ترين راديوي دنيا اولين تلويزيون تمام ترانزيستوري دنيا، اولين دستگاه ضبط ويديويي ترانزيستوري، يك سيستم تلويزيون رنگي «تري نيترون» و بسياري ابداعات بزرگ شكل گرفتند. از ميان ابداعات مذكور شايد بتوان گفت واكمن و دستگاه هاي استريوي قابل حمل در جيب شلوار تا به امروز مشهورترين آنها بوده اند. البته شكست هايي هم وجود داشته اند: از آنجايي كه ايبوكا و موريتا مغرورتر از آن بودند كه سيستم ابداعي ويديويي خويش موسوم به بتاماكس را در اختيار ديگران قرار دهند، سيستم VHS كه توسط رقيب اصلي يعني شركت ماتسوشيتا اختراع شده بود در جهان به قدرت اول بدل شده است. با اين حال در مورد تكنولوژي «ديسك فشرده» (كمپاكت ديسك) كه توسط سوني و فيليپس ابداع شده بود، اشتباه مذكور تكرار نشد: امروز اين نوع CD در سراسر جهان به يكي از لوازم عادي در منزل تبديل شده است. بانيان تكنولوژي مذكور موفقيت هاي بزرگي را از اين رهگذر به دست آورده اند.
موريتاي پير اواسط دهه هشتاد با روحيه اي كه نشان از سرمستي جواني داشت، نوشت: «رواج CD به معناي آغازي بر يك دوره جديد است: آدم موسيقي را دقيقاً به همان صورتي كه نواخته شده مي شنود- هيچ گونه صداي خش خش نوار و يا صدايي جانبي احساس نمي شود.» بدين ترتيب موريتا بار ديگر خود را به عنوان يك پيشرو و پيشگوي بزرگ مطرح كرد، زيرا به راستي بعد از آن ديگر هيچ كس نتوانست از نوارهاي كاست معمولي در مقابل CD دفاع كند. البته تحقيقات و فناوري همواره تنها يكي از بسترهاي فعاليت در داستان شركت سوني بوده اند. عامل دوم و موتور مهم حركت مفاهيمي بوده اند كه بنيانگذاران شركت از نتايج حاصل از جنگ جهاني دوم آنان را به دست آورده اند. احساس حسادت و رقابت با آمريكا همانقدر در ايبوكا و موريتا ريشه دوانده بودند كه حس بخشش و اعتقاد به لزوم يادگيري از غرب. سال ها بعد از پايان جنگ ايبوكا در اتوبيوگرافي خويش اولين احساس خود از اشغالگران آمريكايي را چنان شرح مي دهد كه به خوبي رفتار سرسختانه و انعطاف ناپذير بنيانگذاران سوني را مي توان با آن توجيه كرد: «وقتي سلاح ها و تجهيزاتي را كه بر بار كاميون هاي ارتش آمريكا از داخل خيابان هاي توكيو عبور داده مي شدند مي ديدم، پيش خودم فكر مي كردم كه ما با چه كشور قدرتمندي جنگيده ايم! در آينده بايد حتماً به لحاظ فناوري از آمريكا سبقت جوييم.»
بدين ترتيب هنگام تاسيس شركت در سال ۱۹۴۶ توجه به برتري آمريكا كاملاً محسوس بود. البته وقتي سال ۱۹۵۷ ايبوكا و موريتا قصد داشتند اولين راديوي ترانزيستوري جيبي خود را روانه بازار كنند و به دنبال نامي جديد و مناسب براي شركتشان مي گشتند ديگر آمريكا كمتر از گذشته به نظرشان دشمن مي رسيد. لذا يكي از كلمات رايج در آن زمان در آمريكا يعني Sonnyboy را با عبارت لاتين Sonus تركيب كردند و از آن كلمه Sony را پديد آوردند.
نامگذاري جديد با يك اتفاق ديگر هم توأم بود و آن اينكه شركت به تجارت با آمريكا متمايل شد. ايبوكا و موريتا دريافتند كه در درازمدت مهمترين بازار آنها به ويژه در بخش ابداعات جديد ايالات متحده خواهد بود. آنها به اين نتيجه رسيدند كه هركس بتواند در آنجا نفوذ كند مي تواند در تمام دنيا فعاليت هاي خود را گسترش دهد.
اواخر دهه پنجاه بسياري از شركت هاي ديگر ژاپني نيز به همين نتيجه رسيدند- به عنوان مثال تويوتا اولين خودروهاي شخصي خويش را به آنسوي اقيانوس آرام فرستاد. با اين حال شايد بتوان سوني را تنها شركت ژاپني دانست كه حاضر شد تمام سياست هاي خويش را مبتني بر مقتضيات تجارت در ايالات متحده شكل دهد. موريتا با يادآوري آن سال ها مي نويسد: «بايد اعتراف كنم اوايل سعي مي كرديم عبارت Made in Japan (ساخت ژاپن) را تا حد ممكن كوچك بر روي محصولاتمان چاپ كنيم.»
البته موضوع در اختيار گرفتن بازار آمريكا براي ژاپني هاي نسبتاً تازه وارد بسيار مهمتر از اينها بود. موريتا اوايل هنگام سفر به نيويورك در هتل هاي ارزان قيمت اقامت مي گزيد و در رستوران هاي سلف سرويس غذا مي خورد. بسيار اصرار داشت كه يك شركت ژاپني واسطه آنها با مشتريان آمريكايي نباشد. او شركت نمايندگي سوني در آمريكا را شخصاً تاسيس كرد و به خاطر وجود اين شركت زن و فرزندانش را به نيويورك آورد. يكسال تمام خانواده موريتا كوشيدند تا خود را با راه و رسم زندگي آمريكايي منطبق سازند، اما بعد بروز يك مرگ در خانواده، آنها را وادار به بازگشت به موطن خويش كرد. البته ۱۵ سال بعد در سال ۱۹۷۶ مجله نيوزويك در مورد موريتا نوشت: «او مردي بود كه به تنهايي تصور جهانيان از تجار ژاپني را تغيير داد.» به جز يوكو اونو، همسر جان لنون (خواننده معروف)، در آن زمان در غرب هيچ كس شهرت دو رئيس جوان سوني را نداشت.
ارتباط موريتا با غرب از همان آغاز وضعيتي پيچيده داشت. رويگرداني موريتا از غرب سال ۱۹۸۹ دوباره آغاز شد. او در آن سال با همراهي شينتارو ايشي هارا، سياستمدار ملي گرا، كتابي را تحت عنوان «ژاپني كه مي تواند نه بگويد» منتشر ساخت. به يكباره وي به يكي از مخالفان سرسخت غرب بدل شد: «ما در تجارت ده سال آينده را در نظر داريم، در حالي كه آمريكايي ها تنها در مورد سود ده ماه آينده فكر مي كنند.» مدير سوني با اين عبارت به مسخره شركت هاي آمريكايي پرداخت. انتشار كتاب او عواقب زيادي در بر داشت. درست در همان زمان سوني با يك سرمايه گذاري فوق العاده كلان يكي از شركت هاي اصلي هاليوود به نام كلمبيا پيكچرز را خريد و ترس از تفوق شركت هاي ژاپني را در آمريكا گسترد. اين زماني بود كه ژاپن تحقيرهاي زمان جنگ را خاتمه داد و موفقيت اقتصادي بلامنازع خويش را به رخ جهانيان كشيد. سوني تجسم اين موفقيت بود، موفقيتي كه البته مدت زيادي به طول نينجاميد.
طي دهه نود ژاپن دچار بحران عظيم شد. در اين دوران پيري بر موريتا مستولي گشت و همزمان با آن تغييراتي نيز در نظراتش پديد آمد: «اگر سيستم اقتصادي ژاپن كمبودهاي زيادي داشته باشد، قطعاً يكي از آنها هماهنگي كم با غرب است.» او اين عبارت را در سال ۱۹۹۳ در مقاله اي در مجله «آتلانتيك مونثلي» نوشت. او به كشورش توصيه كرد تا همانند غرب ساعات كار پرسنل را بكاهد و به غرب هم توصيه كرد تا همانند ژاپن انضباط (ديسيپلين) و نظم در كار را افزايش دهد. چندي بعد موريتا دچار سكته قلبي شد و تا زمان مرگش يعني سال ۱۹۹۹ هيچگاه از عوارض آن كاملاً رهايي نيافت. ايبوكا نيز كه طي سال هاي آخر عمر خود سرگرم شيوه هاي درمان سنتي آسيايي بود، دو سال قبل از آن فوت كرده بود.

اوئن از روی صندلی بلند شد و به اتاق ناهارخوری رفت. ظرف‌های سس و دیس‌های خوراک را از بوفه بیرون آورد تا عاقبت ظرفِ سیاه‌شده را پیدا کرد. چینی‌ها و نقره‌آلات پدر و مادرشان بعد از مرگ پدرش به آنها رسیده بود، همین‌طور میزهای عسلی و صندلی‌های راحتی و تابلوهای آویزان به دیوارها.
رو به آشپزخانه فریاد زد: «تمیز کردنِ این یک ساعت طول می‌کشه.»
«نقره‌پاک‌کن توی قفسه است.»
«توی بوفه پنج‌تا ظرف خیلی خوب داریم.»
«پشت بطری مشروب، سمت چپ.»
اوئن دندان‌هایش را به هم فشار دارد. رفتار هیلاری گاهی دیگر خیلی تحکم‌آمیز می‌شد.
.
وقتی دوباره پشت میز آشپزخانه نشست، زیر لب غُر غُر کرد: «این هم از اون کارهاست.» پارچه‌ای را توی نقره‌پاک‌کن زد و روی سطح صاف فلز کشید. کم پیش می‌آمد شام مهمان داشته باشند. خاله فیلیپا، که ساکن شراپشِیر بود، معمولاً کریسمس‌ها می‌آمد پیششان و سه چهار شب می‌ماند. هیلاری گاه‌گداری یکشنبه‌ها میریام فرَنکز ، یکی از معلم‌های دیگرِ دبیرستان، را دعوت می‌کرد. بعد از شام، می‌نشستند توی اتاق نشیمن و قهوه می‌خوردند و درباره‌ی شاگردها حرف می‌زدند. گاهی که رستوران جدیدی در های استریت باز ‌شده بود، برای شام بیرون می‌رفتند، ولی هیچ‌وقت زیاد اهل غذا نبودند. بیشتر شرکای اوئن در دفتر وکالت مدعی بودند که در سن معینی شراب را کشف کرده‌اند و حالا تعطیلاتشان را در ایتالیا می‌گذراندند. او و هیلاری دو هفته‌ی آخر ماه اوت کلبه‌ای در لِیک دیستریکت اجاره می‌کردند. سال‌ها بود که می‌رفتند آنجا و خیلی هم راضی بودند. خانه‌ی سنگی کوچکی بود که تمام بعدازظهر آفتاب می‌گرفت و منظره‌ی دریاچه‌ی ویندرمیر از پنجره‌هایش پیدا بود.
.
پارچه را محکم‌تر روی ظرف کشید و گوشه‌های سیاه‌شده را سابید. سال‌ها پیش در مهمانی‌های شام شرکت‌ می‌کرد، در نایتزبریج و مِی‌فِیر. ریچارد استَلیبرس ، دلال آثار هنری، در آپارتمانش در بِلگریو پلِیس به قول خودش مهمانی‌های خصوصیِ مردانه می‌داد. همه آدم‌های خیلی بافرهنگ. وکلا، روزنامه‌نگارها، یک دوک یا نماینده‌ی پارلمانِ عجیب و غریب، که در دهة‌1970 همگی با این اطمینان می‌آمدند آنجا که هیچ‌چیز به بیرون درز نمی‌کند. نصفشان زن و بچه داشتند. سال تامپسن ، دوست قدیمی دوران مدرسه‌اش، پای او را به این دنیای کوچک باز کرده بود، و اوئن تا سال‌ها سخت مجذوب آن بود. به تشویق سال، که از او می‌خواست حومه‌ی شهر را ترک کند و از تفریحات لندن لذت ببرد، چند آپارتمان را در مرکز شهر دیده بود.
.
ولی همیشه موضوع هیلاری و این خانه در میان بود. او و اوئن مادرشان را در کودکی از دست داده بودند، و همین باعث شده بود از خیلی از خواهر و برادرها به هم نزدیک‌تر باشند. اوئن تصورش را هم نمی‌کرد که او را اینجا در ویمبلدون تنها بگذارد. فکرِ تنهایی خواهرش عذابش می‌داد و نقشه‌هایش را برای جابه‌جا شدن سال به سال عقب می‌انداخت.
.
آن‌وقت سال مرده بود؛ یکی از اولین کسانی بود که آن بیماری همه‌گیر از پا در آورده بود. یک سال بعد هم ریچارد استَلیبرس مُرد. ارتباط اوئن با این محافل مردانه همیشه محدود بود. ایدز آن را محدودتر کرد. همکاری‌اش با آن دفتر وکالت ادامه پیدا کرد. کارش را دوست داشت و، بر خلاف تصورِ احتمالی ناظران، بدبخت و مفلوک نبود. سرنوشتِ همه یک‌جور نبود. همه عاقبت جفتشان را پیدا نمی‌کردند.
«شراب چی شد، اوئن؟ خیال نداری بازش کنی؟»
ولی بعد با بِن آشنا شده بود و اوضاع عوض شده بود.
گفت: «چی‌گفتی؟»
«شراب. روی بوفه‌ست.»
هیلاری گیلاسی را جلو نور گرفت که ببیند لک نباشد.
اوئن گفت: «راستی راستی داریم خیلی مایه می‌گذاریم.» و وقتی دید هیلاری جواب نمی‌دهد، دنبال حرفش را گرفت: «خیلی عجیبه، همین چند دقیقه پیش از لباست تعریف کردم، ولی تو نشنیدی چی گفتم. تا به حال این لباس رو ندیده بودم. رفته بودی خرید؟»
«تو از لباسم تعریف نکردی، اوئن. گفتی خیلی شیک کردم.»
هیلاری از پنجره‌ی بالای ظرفشوییِ آشپزخانه بیرون را نگاه کرد. دوتایی برگِ دیگری از ساندِی تایمز را تماشا کردند که آرام در باغچه‌های گل غلتید.
هیلاری گفت: «فکر کردم بد نیست سالاد رو بیرون بخوریم. شاید بِن دوست داشته باشه باغچه رو ببینه.»
.
اوئن جوراب‌پوشیده جلوِ درِ باز کمدش ایستاده بود و ردیفِ کت‌وشلوارهای خاکستریِ راه‌راه را یکی یکی کنار می‌زد. دنبال کُتِ بلیزرِ تابستانیِ سبز‌رنگی می‌گشت که یادش می‌آمد پارسال در گاردن پارتیِ دفتر ساری پوشیده بود. گَردِ روی شانه‌های کت را گرفت، و آن را روی پیراهن سفیدش پوشید.
روی طبقه‌ی بالای کت‌وشلوارها، یک کلاه حصیری بود- اصلاً به ذهنش نمی‌رسید که آن را کجا سرش گذاشته بود- و درست پشتش آن جعبه‌کفش به زحمت پیدا بود. یک لحظه، خیره به گوشه‌ی جعبه، مکث کرد. بِن تا یکی دو ساعت دیگر اینجا بود. اولین دیدارش از پانزده سال پیش که برگشته بود امریکا. چرا حالا؟ اوئن تمام تعطیلات آخر هفته این را از خودش پرسیده بود.
پنج‌شنبه که جوابِ تلفن را داده بود، بِن گفته بود: «قراره توی یک کنفرانس شرکت کنم.» با این حال، می‌توانست خیلی راحت بیاید لندن و برود، بی‌آنکه آنها را خبر کند.
.
اوئن، مثل سه شب گذشته، دستش را دراز کرد و جعبه‌کفش را از پشت کلاه حصیری پایین آورد. چهارده سال دست‌نخورده همان‌جا مانده بود، حالا دوباره جای انگشت‌هایش روی درِ جعبه دیده می‌شد. گوش کرد ببیند صدای هیلاری از طبقه‌ی پایین می‌آید یا نه، بعد رفت آن طرف اتاق و در را بست. نشست روی صندلی بی‌دسته و درِ جعبه را برداشت و از بین چهار نامه‌ای که داخل آن بود، تای آخری را باز کرد.
.
4 نوامبر 1985
بوستن
.
هیلاری عزیز،
نامه نوشتن برایم خیلی سخت است چون از جواب نامه‌های دیگرم خبری نشده. فکر می‌کنم به‌زودی پیامت دستگیرم بشود. فعلاً هنوز مبهوتم. تنها چیزی که به ذهنم می‌رسد این است که تو فکر می‌کنی من به خواست خودم رفته‌ام نه به دستور روزنامه‌ی گلوب، و اصلاً خیال برگشتن ندارم. نمی‌دانم دیگر چه می‌توانم بگویم که تو متقاعد شوی. به سردبیرم گفته‌ام شش ماه فرصت دارد که دوباره کاری در لندن به من محول کند، وگرنه استعفا می‌دهم. با چند نفر در لندن صحبت کرده‌ام که ببینم چه کارهایی آنجا پیدا می‌شود. اگر می دانستم همه‌ی این کارها برای هدفی است، خیلی برایم آسان‌تر بود.
می‌دانم همه‌چیز خیلی دیر شروع شد، و من خیلی زود مجبور شدم بروم و ما فرصت زیادی نداشتیم. اوئن مدت‌ها تو را مخفی نگه‌داشته بود. ولی آن چند ماه برایم مثل رؤیا بود. اگر بگویم با خاطرات آن ماه‌ها زندگی می‌کنم، احساس می‌کنم یک دلقک احساساتی‌ام، ولی این حرف در مجموع دور از واقعیت نیست. دیگر اینجا آرام و قرار ندارم. همه‌چیز به طور مأیوس‌کننده‌ای آشناست و احساس می‌کنم قلاده‌ای به گردنم بسته‌اند. وسوسه شده‌ام همه‌ی خاطراتم را از آخرِ هفته‌هایمان، از شب‌هایی که با هم گذراندیم، بنویسم، فقط برای آنکه بیشتر در ذهنم بمانند، ولی سوزناک می‌شود و تو خوشت نمی‌آید- البته من هم برای همین دوستت دارم.
اگر این رابطه تمام شده، به خاطر خدا به من بگو.
.
دوستدار تو
بِن
.
اوئن کاغذ را برگرداند توی پاکتش و دوباره آن را توی جعبه‌ی روی پایش گذاشت. غبار در روشنایی پشت پنجره معلق بود. مستطیلِ آفتابِ کفِ اتاق روی کرک‌های قرمزرنگِ قالی می‌خزید.
.
اوئن بیشترِ عمرش از یکشنبه‌ها نفرت داشت. از سکون آزاردهنده‌شان، از خاطرات محوِ مذهب. روزی که تنهایی پیروز می‌شد. ولی در این چند سال اخیر آن هراسِ ناچیز و خاموش رنگ باخته بود. او و هیلاری یکشنبه‌ها همیشه صبحانه‌ی مفصلی درست می‌کردند و بعد از آن در چمنزار قدم می‌زدند. زمستان‌ها دوتایی در اتاق نشیمن کنار شومینه می‌نشستند و روزنامه می‌خواندند و عصر اغلب پیاده به شهر می‌رفتند که فیلمی ببینند. در بهار و تابستان، ساعت‌ها در باغچه وقت می‌گذراندند. آدم‌های ماتمزده‌ای نبودند.
از بسته‌ی سیگارِ کنار تختخوابش سیگاری برداشت. آن را بی‌توجه بین انگشت شست و سبابه چرخاند. یعنی این را، این زندگی را، از دست می‌دادند؟ یعنی بِن دنبال جواب می‌آمد اینجا؟
.
سیگار را تا فیلترش کشید، بعد دوباره‌ی جعبه‌کفش را گذاشت سرِ جایش و درِ کمد را بست. بِن حالا ازدواج کرده بود، دوتا بچه داشت. این چیزی بود که پای تلفن گفته بود؛ یکی دو دقیقه بیشتر حرف نزده بودند. یعنی هنوز هم در این فکر بود که چرا هیچ جوابی به دستش نرسیده؟
.
اوئن از پنجره خواهرش را می‌دید که داشت فنجان‌های چایشان را از روی میزِ حیاط جمع می‌کرد. هیلاری در طول این سال‌ها با مردهای دیگری هم شام بیرون رفته بود. یکی آقای کرِسک ، پدرِ طلاق‌گرفته‌ی یکی از شاگردهای سال‌های آخر دبیرستان، که با ماشین از پاتنی آمده بود. معلم ریاضی، آقای هَمیلتن، پیش از برگشتن به اسکاتلند چندبار او را برای دیدن نمایش به شهر برده بود. اوئن سعی کرده بود درباره‌ی این شب‌ها حرف‌های دلگرم‌کننده‌ای به هیلاری بگوید، ولی لحن هیلاری هیچ تردیدی باقی نگذاشته بود که چیزی جز این نبوده‌اند. فقط یک شب.
.
توی آشپزخانه، هیلاری ایستاده بود پای ظرفشویی و گل‌های رز را توی گلدان می‌گذاشت.
اوئن گفت: «می‌بینم که اتاق مهمان رو هم حاضر کردی.»
هیلاری که متوجه حرفش نشده بود، مستقیم نگاهش کرد. اوئن می‌دانست که دارد سعی می‌کند چیزی را به خاطر بیاورد. عادتشان بود: هر وقت حواسشان پرت می‌شد، به همدیگر خیره می‌شدند، همان‌طور که ممکن است آدم به انگشترِ توی انگشتش چشم بدوزد.
«تختِ مهمان. آماده‌اش کردی.»
هیلاری، که دوباره به خود آمده بود، گفت: «آهان، آره. آماده‌اش کردم. فکر کردم اگه شام طول بکشه و حوصله نداشته باشه با قطار برگرده … »
«البته.»
.
اوئن دوباره نشست پشت میز، و ظرف نقره را برداشت. تصویر خودش، و موهای جوگندمی‌اش را توی آن می‌دید. فکر کرد، بِن حالا چه شکلی است؟
هیلاری گفت: «پیازچه‌ها. پیازچه‌ها یادم رفت.»
.
بین این‌همه جا، از طریق دفتر وکالت با هم آشنا شده بودند. بِن داشت گزارشی درباره‌ی تفاوت‌های وکلای انگلیسی و امریکایی برای روزنامه‌ی گلوب تهیه می‌کرد. رفته بودند ناهار بخورند و به دلیلی صحبتشان گل انداخته بود. اوئن یادش می‌آمد که به او گفته بود: «شما همه‌جور سؤالی می‌کنید.» درست می‌گفت. بِن برای پرس‌وجو درباره‌ی زندگی خصوصی اوئن اصلاً تردید نمی‌کرد، کجا زندگی می‌کرد، وقتش را کجا می‌گذراند. آن هم در نهایت سادگی و بدون شیله پیله، انگار این سؤال‌ها هم بخشی از کارش بودند.
.
هیلاری پیازچه‌ها را گذاشت روی تخته و گفت: «امیدوارم به چیزی حساسیت پیدا نکرده باشه.»
تقریباً یک سال می‌شد که بِن در لندن بود، ولی زیاد جایی را ندیده بود. اوئن پیشنهاد کرد راهنمایش باشد. آخرهفته‌ها به هَمپستد یا کَمدِن تاون سفر می‌کردند، یا به ایست اِند می‌رفتند، ساعت‌ها پیاده‌روی می‌کردند، و سرِ راه ناهاری می‌خوردند. از هر دری حرف می‌زدند. معلوم شد بِن هم در کودکی یکی از والدینش را از دست داده. اوئن این را که شنید، فهمید چرا به طرف بِن کشیده شده: انگار بِن نوع خاصی از غم را با حس ششم درک می‌کرد. اوئن درباره‌ی مرگ مادرش با هیچ‌کس غیر از هیلاری حرف نزده بود.
.
یادش آمد که بِن گفته بود: «خیلی چیزها در قیاس با این موضوع به ذهنم می‌رسه. مثلاً اینکه قبلاً سوختم و دیگه تا شعله به اون داغی نباشه، چیزی حس نمی‌کنم. یا مثل اینکه زندگی آدم‌ها به آخر رسیده باشه و من برای خودم بی‌هدف توی خانه‌ی متروکی می‌چرخم. راستش هیچ‌کدام اینها مؤثر نیستند. ولی باید یک‌جوری این مشکل رو بررسی کرد.»
از آن حرف‌ها نبود که اوئن توی دفتر با همکارهایش می‌زد.
.
پارچه را برداشت و دوباره کشید وسط ظرف که دیگر برق افتاده بود. اوئن و خواهرش خیلی شبیه هم بودند. این را همه می‌گفتند. از حرف زدنِ بریده‌بریده و حرکاتشان گرفته تا زوایای ذهنشان، آن‌طور که قبل از حرف زدن جوانب کار را می‌سنجیدند، و فقط چیزی را که لازم بود می‌گفتند. کاملاً منطقی بود که هیلاری هم مجذوب بِن شده باشد.
.
هیلاری آمد آن طرف آشپزخانه و ایستاد و دست‌هایش را گذاشت روی شانه‌های اوئن. گرمای کفِ دست‌های او را از پشت کُتِ بلیزرِ کتانی‌اش حس می‌کرد. این کار عادی نبود؛ عادت نداشتند به همدیگر دست بزنند.
او و هیلاری بیست‌وپنج سال پیش به این خانه آمده بودند. فکر کرده بودند این وضعیت موقتی است. هیلاری تدریس می‌کرد؛ او تازه در دفتر وکالت مشغول کار شده و هنوز تصمیم نگرفته بود کجا زندگی کند. به نظر می‌رسید شروعِ چیزی است.
«فکر می‌کنم زنش به خاطر بچه‌ها نتونسته بیاد.» شست‌های هیلاری روی یقه‌ی او بود. حالا که سال و بقیه مرده بودند، هیلاری تنها کسی بود که می‌دانست او مردها را ترجیح می‌دهد. هرگز درباره‌ی او قضاوت نکرده بود، هرگز ابرو بالا نینداخته بود.
اوئن گفت: «جالبه که بعد از این‌همه مدت تماس گرفته.»
هیلاری دست‌هایش را از روی شانه‌های او برداشت. «به نظرت عجیبه، آره؟»
«یک کمی.»
هیلاری گفت: «به نظر من که لطف کرده.»
«البته.»
در راهروِ جلویی، زنگ به صدا درآمد.
هیلاری گفت: «خدایا، چقدر زود آمده!»
اوئن به صدای قدم‌های او گوش کرد که از اتاق بیرون رفت، و جلوِ آینه‌ی راهرو ایستاد.
.
آن شب که اوئن بالاخره از احساساتش با بِن حرف زده بود، او گفته بود: «من هم یک‌بار با مردی دوست بوده‌ام.» این حرف مثل آن بود که دعایی مستجاب شده باشد. آخر مگر عاشق شدن جنایت بود؟
چند قدم دیگر و بعد صدای چرخیدن چفت.
صدای خواهرش را شنید: «اوه. خانم جایلز. سلام.»
اوئن چشم‌هایش را بست. فعلاً خیالش آسوده شده بود. پسر خانم جایلز در استرالیا زندگی می‌کرد؛ شوهرش پارسال مرده بود. از آن به بعد، گاهی آخرهفته‌ها سری به آنها می‌زد، اوایل به بهانه‌ی قرض کردن یک فنجان چیزی ولی بعدها فقط برای دیدن.
خانم جایلز پرسید: «با این هوای گرم چطورید؟»
هیلاری گفت: «اِی، بد نیستیم.»
اوئن در راهرو به آنها ملحق شد. از قیافه‌ی خواهرش پیدا بود که داشت سعی می‌کرد به خودش جرئت بدهد و بگوید که قرار است برایشان مهمان برسد.
خانم جایلز گفت: «سلام، اوئن. امروز اسم دفترتان رو توی روزنامه دیدم.»
«راستی؟»
«بله، یک چیزی درباره‌ی دادگاه‌ها نوشته بودند. اخبار دادگاه‌ها همیشه توی روزنامه هست. این روزها توی تلویزیون هم خیلی زیاده. آره، مثل رامپول پیر.*»
اوئن گفت: «درسته.»
«راستش … فقط داشتم از اینجا رد می‌شدم … ولی شماها حتماً گرفتارید.»
هیلاری گفت: «نه، اصلاً.» و نگاهی به اوئن انداخت. «دیرتر مهمان داریم … ولی همین الآن می‌خواستم زیر کتری رو روشن کنم.»
خانم جایلز گفت: «خواهش می‌کنم زحمت نکش.»
«اصلاً زحمتی نیست.»
.
نشستند توی اتاق نشیمن، و هیلاری گهگاه نگاهی به ساعتش می‌انداخت. یک اجرای بینوایان به پِرت رسیده بود، و پیتر جایلز یکی از نقش‌های اصلی را داشت.
خانم جایلز همان‌طور که چایش را خوش‌خوشک می‌‌نوشید گفت: «داستانش فوق‌العاده است، مگه نه؟»
هوای اتاق دم کرده بود، و اوئن احساس می‌کرد پشت پیراهنش خیسِ عرق شده است.
«پیتر نقش مقابل یک دختر استرالیایی رو بازی می‌کنه. راستش نمی‌دونم چطور این نمایش رو با اون لهجه اجرا می‌کنند، ولی خُب می‌کنند. احساس می‌کنم به این دخترک علاقه داره، گو اینکه توی نامه‌هاش در این مورد چیزی نمی‌نویسه.»
دور و برِ پرتره‌ی پدر و مادرشان بالای پیش‌بخاری، مگسی وِزوِز می‌کرد. اوئن بی‌حرکت روی کاناپه نشسته بود، و از روی شانه‌ی خانم جایلز به عقب خیره شده بود.
.
خواهرش همیشه سحرخیز بود. ساعت پنج‌ونیم یا شش بیدار می‌شد و صبحانه می‌خورد و برای کلاس آماده می‌شد. ساعت هفت‌ونیم از خانه بیرون می‌رفت که به گردهمایی صبحگاهی برسد. اوئن که یکی از شرکا بود، هرگز مجبور نبود زودتر از ساعت نُه و ده دفتر باشد. وقتی قهوه‌اش را می‌نوشید، فاینَنشال تایمز را می‌خواند و به هر چه با پست رسیده بود نگاهی می‌انداخت. هیچ عملیات پیچیده، یا دلواپسی به خاطر بعضی مسائل در بین نبود. موقعیتی خود به خود پیش آمده بود. نامه‌های بِن رسیده بود. اوئن آنها را برده بود طبقه‌ی بالا به اتاقش. فقط همین.
«باز هم چای می‌خوری؟»
اوئن گفت: «نه، متشکرم.»
شورای محلی تصمیم گرفته بود خیابان‌های مرکز شهر را یک‌طرفه کند، و خانم جایلز معتقد بود این کار اوضاع را بدتر می‌کند. «این برنامه رو توی وینچستر پیاده کرده‌اند. خواهرم می‌گه افتضاح شده.»
اوئن گفت: «حتماً همین‌طوره.»
.
فقط یک‌بار همدیگر را بوسیده بودند، بعد از نیمه‌شب، در یک از شب‌های ماه اوت، روی کاناپه‌ی آپارتمان بِن. نور چراغ‌های خیابان از پنجره‌های بلند به داخل می‌تابید. کمی قبل از آن، وقتی قدم‌زنان از روی پل بَتِرسی برمی‌گشتند، اوئن داستان خودش و هیلاری را برای او تعریف کرده بود. آنها را فرستاده بودند دنبال مادرشان؛ پیاده از میان مزرعه‌ها گذشته و به جنگلی رسیده بودند که مادرشان گاهی صبح‌ها به آنجا می‌رفت؛ باران گرفته بود و تا به زیر سایبانِ بلوط‌ها برسند خیسشان کرده بود، و سرشان را که بلند کرده بودند، هیکل لاغر مادرشان را در بارانیِ کرم‌رنگش دیده بودند. صورتش بی‌جان بود، پیکرش در باد می‌چرخید. اوئن برای بِن تعریف کرده بود که چطور خواهرش- که دوازده سال داشت- همان‌ موقع، همان‌ جا، او را بغل کرده بود، آن منظره‌ی هولناک را از چشمش پنهان کرده بود، و به نجوا در گوشش گفته بود: «ما طاقت می‌آریم، طاقت می‌آریم.» این داستان را هرگز برای کسی تعریف نکرده بود. و وقتی او و بِن یک بطری دیگر شراب را تمام کرده بودند، همان‌طور که روی کاناپه لم داده بودند همدیگر را بغل کرده و بعد، در حالی که دست توی موهای هم فرو کرده بودند، همدیگر را بوسیده بودند.
.
وقتی اوئن سرش را روی سینه‌ی بِن گذاشته بود، او به نجوا گفته بود: « این کار از من ساخته نیست.»
خانم جایلز گفت: «هر چی که داری می‌پزی، بوش محشره.» هیلاری سر تکان داد.
اوئن در آن لحظه که بِن هنوز چیزی نگفته بود، وقتی در آغوش او آرمیده بود، ایمان داشت که عشق آفریننده است، که زندگی آدم گِلی است در دست‌های عشق.
«باید بِرَم به غذا سر بزنم. اوئن، چرا باغچه رو به خانم جایلز نشان نمی‌دی؟ گل‌های زبان در قفا رو ندیده‌اند، مطمئنم.»
به لبخند مضطرب خواهرش نگاه کرد و گفت: «حتماً.»
به انتهای چمن که رسیدند، خانم جایلز گفت: «فکر می‌کنم به باغچه‌ام نرسیده‌ام. این جان بود که از گل و گیاه سررشته داشت. من خیلی ناشی‌ام.»
پوست دست‌هایش پُر از لک و پیس و شُل و آویزان بود. حلقه‌ی طلایی که هنوز به دست داشت، کمی به انگشتش گشاد بود.
.
یک شب که در اتاق نشیمن اخبار شامگاهی را تماشا می‌کردند، هیلاری گفته بود: « شاید من و بِن یکی از تعطیلات آخر هفته بِریم سفر.» هیلاری و بِن همین چند هفته پیش با هم آشنا شده بودند. در واقع، تصادفی بود. هیلاری که برای انجام کاری در شهر بود و آمده بود چیزی به اوئن بدهد، در آخرین لحظه تصمیم گرفته بود شام را با آنها بخورد. وسطِ غذا از دفتر به رستوران تلفن کرده بودند، و اوئن مجبور شده بود آنها را با هم تنها بگذارد.
یکی از تعطیلات آخر هفته را در کلبه‌ی کنار دریاچه‌ی ویندرمیر گذرانده بودند.
اوئن همیشه خودش را آدمی منطقی می‌دانست، فکر می‌کرد واقع‌بین است. در دوران مدرسه، اتلّو را خوانده بود. هان ای سرور من، از حسادت برحذر باش! هیولایی سبزچشم است که گوشتی را که خوراک اوست ریشخند می‌کند! وقتی پای احساسات خودت در میان بود نه احساسات دیگران، ادبیات چندان کمکی نمی‌کرد.
.
خانم جایلز گفت: «مسخره است، سرِ چیزهای خیلی عجیب و غریب جای خالیش رو احساس می‌کنم. ما همیشه چاتنی رو می‌گذاشتیم بالای اجاق، و چون فقط شب‌ها چاتنی می‌خوردیم، همیشه خانه بود که اون رو بیاره پایین. فکرش رو که می‌کنم، می‌بینم خیلی عجیبه که برای آوردن چاتنی از نردبان بِرَم بالا. می‌شه گذاشتش همون‌جا روی پیشخوان.»
اوئن گفت: «درسته.»
با هم به گل‌های آبی‌رنگ خیره شدند.
خانم جایلز گفت: «فکر می‌کنم چیزی نمانده بِهش ملحق بشم.»
«این چه حرفیه؟ شما خیلی سرحالید، باور کنید.»
«این موضوع … ناراحتم نمی‌کنه. قبلاً ناراحت می‌شدم، ولی حالا دیگه نمی‌شم. من در زندگی خیلی شانس آوردم. مرد خوبی بود.»
اوئن صدای زنگ تلفن را از داخل خانه می‌شنید.
هیلاری از آشپزخانه فریاد زد: «می‌شه گوشی‌ رو برداری؟»
«می‌بخشید، من … »
خانم جایلز گفت: «خواهش می‌کنم، برو به کارِت برس.»
.
اوئن او را همان‌جا گذاشت، و از اتاق ناهارخوری رد شد و رفت آن طرفِ راهرو پای تلفن.
«اوئن، سلام، من بِن هَنسِن هستم.»
«سلام، بِن.»
«ببین، من خیلی متأسفم، ولی نمی‌تونم امشب بیام اون‌جا.»
«راستی؟»
«آره، جلسه‌ی ما اینجا با تأخیر برگزار می‌شه و قراره من هم چند کلمه صحبت کنم. همه چیز عقب افتاده. متأسفانه تنظیم وقتشان افتضاحه.»
اوئن شنید که خواهرش درِ فِر را بست؛ شیرِ آب ظرفشویی باز بود.
«از این بابت متأسفم. خیلی حیف شد. می‌دونم که هیلاری بی‌صبرانه منتظر بود که تو رو ببینه. هر دوِ ما بی‌صبرانه منتظرت بودیم.»
بِن گفت: «خودِ من هم خیلی دلم می‌خواست شما رو ببینم. واقعاً دلم می‌خواست. ببینم، اوضاع و احوالت خوبه؟»
اوئن خندید: «اوضاع و احوال من؟ آره، خوبه. این طرف دنیا چیزی زیاد فرق نکرده … انگار یک قرن پیش بود که اینجا بودی.»
یک لحظه هیچ‌کدام چیزی نگفتند.
.
اوئن همان‌جا توی راهرو که ایستاده بود، یکدفعه دلش برای بِن تنگ شد. او را همان‌طور که اغلب در خیال می‌دید مجسم کرد، بلند و باریک، یک قدم جلوتر روی پل بَتِرسی، دست‌ها مشت‌شده در جیب‌ها. و مردهایی را مجسم کرد که گاهی دست در دست در سوهو یا پیکادلی می‌دید. در ماه ژوئن، شاید درست همین یکشنبه، هزاران نفرشان رژه می‌رفتند. دلش می‌خواست به بِن بگوید که وقتی در خیابان از کنار دو تا از این مردها می‌گذشت چه حالی می‌شد، و چطور همیشه کم و بیش وحشت داشت.
«هنوز هم با همون دفتر وکالت کار می‌کنی؟»
اوئن گفت: «آره. با همون دفتر وکالت.» می‌خواست بگوید که از دیدن زوالِ جسمِ ویران دوستش سال چقدر وحشت کرده بود، و کابوس بیماری چطور دل و جرئتش را گرفته بود. و چطور او، یعنی بِن، برایش پناهگاهی بود.
«تو چطور، اوضاع و احوالت خوبه؟»
.
به حرف‌های بِن گوش کرد که داشت زندگی‌اش را شرح می‌داد- حالا در روزنامه ستونی داشت، بچه‌ها تازه رفته بودند مدرسه؛ آن لحن بی‌قید و کم‌وبیش خسته را در صدایش تشخیص می‌داد- خستگی پدر و مادرها. و به این فکر افتاد که خودشان در خاطرات بِن چه جایی داشتند. آیا هیلاری و اوئن سیمپسن فقط دو نفر بودند که سال‌ها پیش در دوران اقامت یک‌ساله‌اش در خارج از امریکا با آنها آشنا شده بود؟ آیا به دنبال جواب می‌آمد اینجا، یا اینکه فقط یک شب آزاد بود و می‌خواست بداند چه به سرشان آمده؟
حالا دیگر چه اهمیتی داشت؟ امشب دیگر قرار نبود چیزی فاش شود. باز هم از خطر جسته بود.
پرسید: «احتمالش هست که یک وقتِ دیگه برگردی؟» احساس می‌کرد گفت‌وگویشان رو به پایان است و ترس بَرَش داشته بود.
«حتماً. راستش این یکی از اون چیزهاییه که می‌خواستم ازت بپرسم. من و جودی توی این فکر بودیم که بچه‌ها رو بیاریم اینجا- شاید تابستان آینده- و من یادِ اون جایی افتادم که شما توی شمال اجاره می‌کردید. کسی هست که بشه تلفنی ازش درباره‌ی یکی اون‌ها پرس‌وجو کرد؟»
«اون کلبه‌ها رو می‌گی؟ … بله، البته.»
«چه خوب، عالی شد. سعی می‌کنم وقتی خواستیم برنامه‌ریزی کنیم، یک زنگی به تو بزنم.»
«جودی چطوره؟ حالش خوبه؟»
«آره، کلی از شما براش تعریف کردم، دلش می‌خواهد یک وقتی با هر دوتاتون آشنا بشه.»
اوئن گفت: «عالی می‌شه.» دلتنگی دوباره برگشته بود.
«بِن؟»
«بله؟»
هیلاری که همان موقع آمده بود توی راهرو، پرسید: «کیه؟» داشت دست‌هایش را با دستمال آشپزخانه خشک می‌کرد. طلسمِ قرمزرنگی را که مال مادرشان بود، به گردن انداخته و روی پیش‌سینه‌ی لباس کتانش آویزان بود.
اوئن لب‌هایش را بی‌صدا تکان داد: «بِن.»
هیلاری بفهمی نفهمی خشکش زد.
اوئن توی گوشی گفت: «هیلاری همین الآن آمد. چرا چند کلمه باهاش حرف نمی‌زنی؟» و گوشی را گرفت طرف او.
«نمی‌تونه بیاد.»
هیلاری گفت: «راستی؟» مستقیم خیره شده بود به او. گوشی را گرفت. اوئن برگشت توی اتاق ناهارخوری؛ کنار بوفه مکث کرد.
شنید که خواهرش گفت: «نه، نه، لوس نشو. اصلاً مسئله‌ای نیست.»
.
وقتی برگشت توی ایوان، خانم جایلز گفت: «غروبِ قشنگیه، مگه نه؟»
هوا حالا ملایم بود، خورشید کم‌کم در میان درخت‌ها فرو می‌رفت. ابرهایی شبیه به کوه‌های دوردست در افق پدیدار شده بودند.
گفت: «بله،» داشت منظره‌ی غروبِ دریاچه را از باغچه‌ی کلبه‌شان مجسم می‌کرد، آن‌طور که گذر روزها را تماشا می‌کردند و منتظر می‌ماندند که ببینند خورشید پشتِ کدام شیبِ تپه‌ها از نظر پنهان می‌شود.
خانم جایلز از روی نیمکت بلند شد. «دیگه باید بِرَم.»
اوئن همراهش از کنار خانه تا بیرون دروازه رفت. هوا هنوز روشن بود، ولی چراغ‌های خیابان شروع کرده بودند به چشمک زدن. کمی بالاتر، همسایه‌ای چمن‌هایش را آب می‌داد.
«برای چای متشکرم.»
اوئن گفت: «خواهش می‌کنم.»
«امیدوارم خبر بدی نرسیده باشه.»
اوئن گفت: «نه، نه. فقط یکی از دوستان بود که تلفن می‌کرد.»
«پس خبرِ خِیره.» خانم جایلز کنار دیوار آجری کوتاهی که باغچه‌ی جلو خانه‌هایشان را جدا می‌کرد، مکث کرد: «اوئن، می‌خواستم یک چیزی بگم. توی اتاق نشیمن من، توی میزِ گوشه‌ی اتاق، کشوِ بالایی. یک نامه گذاشتم اون تو. می‌فهمی که. می‌خواستم مطمئن بشم که یک نفر می‌دونه کجا دنبالش بگرده. البته اصلاً جای نگرانی نیست، هیچ مسئله‌ی خاصی نیست … ولی اگه اتفاقی افتاد … می‌فهمی؟»
اوئن سر تکان داد، و او در جوابش لبخند زد؛ اشک توی چشم‌هایش جمع شده بود. اوئن پیکر کوچکش را تماشا کرد که چرخید و از دروازه‌ی حیاط خودش گذشت، از پله‌ها بالا رفت، و وارد خانه شد.
.
اوئن کمی توی پیاده‌رو ماند و به چمنزار نگاه کرد، به گستره‌ی چمن، به تیرهای سفید دروازه که در زمین فوتبال روبه‌روی درخت‌ها کار گذاشته بودند. سایه‌ی بلندی که از خانه‌ی آنها و خانه‌های دیگر روی این قسمت خیابان می‌افتاد، زمین فوتبال را پوشانده بود. نگاهش کرد که آهسته آهسته به سمت درخت‌های شاه‌بلوط کِش می‌آمد؛ تاریکی آهسته از تنه‌ی درخت‌ها بالا می‌رفت و کم‌کم برگ‌های شاخه‌های پایین را هاشور می‌زد.
.
به خانه که برگشت، دید هیلاری پشت میز آشپزخانه نشسته. دست‌هایش را روی زانوهایش توی هم قفل کرده بود. تکان نمی‌خورد و خیره شده بود به باغچه. چند دقیقه‌ای به همان حال ماندند؛ اوئن ایستاده بود کنار پیشخوان، و هیچ‌کدام چیزی نمی‌گفتند. بعد خواهرش از جا بلند شد، طوری از کنار او گذشت که انگار آنجا نبود، و درِ فِر را باز کرد.
گفت: «خُب، دیگه حاضره.»
شامشان را توی اتاق ناهارخوری خوردند. در نوری که به تدریج کم می‌شد، با ظرف‌های نقره و گیلاس‌های کریستال. رزهای صورتی و سفید توی گلدانی وسط میز بود. حالا که دیگر بشقاب‌های سرویس را بیرون آورده بودند، هیلاری خوراک مرغ با سُسِ مارسالا را توی سرویسِ چینیِ مادرش کشید. شمع‌ها در جاشمعی‌های نقره روشن‌نشده باقی ماندند.
اوئن گفت: «باز هم میاد.» هیلاری سر تکان داد. شامشان را در سکوت تمام کردند. بعد از شام، هیچ‌کدام به توت‌فرنگی‌هایی که توی ظرف نقره‌ی برق‌افتاده چیده شده بود، میلی نداشتند.
بشقاب‌ها را که روی پیشخوان روی هم چیدند، اوئن گفت: «اینها با من.» مایع ظرفشویی سبزرنگ را توی ظرفِ فِر فشار داد و نگاهش کرد تا پُر از آب شد. سرش را کمی چرخاند و گفت: «می‌خواهی برات یک گیلاس برندی بریزم؟» ولی وقتی برگشت، دید خواهرش از آشپزخانه بیرون رفته.
کاسه‌ها و بشقاب‌ها را آب کشید و مرتب توی ردیف‌های ماشین ظرفشویی چید. گیلاس‌های شراب را با اسفنج زیر آب گرمِ شیرْ تمیز شست و گذاشتشان روی جاظرفی که خشک شوند. کارش که تمام شد، شیرهای آب را بست، و آن‌وقت آشپزخانه در سکوت فرو رفت.
.
برای خودش یک گیلاس اسکاچ ریخت و نشست پشت میز. درِ رو به باغچه باز مانده بود، و بوته‌ی آزالیا و گل‌هایش را در میان سایه‌ها تشخیص می‌داد. آخرِ کوچه‌ای که در کودکی آنجا زندگی می‌کردند، یک خانه‌ی اربابی بود با باغچه‌های پُرگل و خندقی که دورتادورِ خانه کشیده شده بود. پیرزنی آنجا زندگی می‌کرد که اسمش را گذاشته بودند خانم مانتگیُو. اجازه می‌داد توی چمن‌های پست و بلند و در هزارتوی شمشادهای هرس‌شده بازی کنند. تابستان‌ها، ساعت‌ها آنجا بازی می‌کردند، روی پشته‌ها دنبال هم می‌دویدند، و وانمود می‌کردند با یک چوب و یک تکه نخ توی خندق ماهیگیری می‌کنند. اوئن همیشه در بازیِ قایم‌موشک برنده بود چون هیچ‌وقت چشم‌هایش را کامل نمی‌بست، و می‌دید هیلاری به کدام سمت می‌رود. بعد از آنکه او را تا مخفیگاهش دنبال می‌کرد و آهسته ضربه‌ای به سرش می‌زد، خشم و سرخوردگی عجیبی احساس می‌کرد؛ این احساس را هنوز به خاطر داشت. حالا آن باغ را مجسم می‌کرد که گل‌هایش هوای خنک شامگاهی را می‌نوشیدند، و شاخه‌های درختانش در تاریکی طراوتی دوباره می‌یافتند.
.
از اتاق نشیمن صدایی شنید- ناله‌ای که با نفس‌های کوتاه بیرون می‌آمد- و فهمید خواهرش دارد گریه می‌کند.
اوئن زندگی او را تباه کرده بود. حالا دیگر می‌دانست که همیشه سعی کرده بود به نحوی این موضوع را از ذهنش بیرون براند- از این بابت مطمئن بود. سال‌ها به خودش اجازه داده بود که فکر کند هیلاری بِن را فراموش کرده، یا دست‌کم دیگر به یادش نیست. از پشت میز بلند شد و رفت آن طرفِ آشپزخانه، ولی جلو درِ راهرو ایستاد. حالا دیگر چطور می‌توانست دلداری‌اش بدهد؟
.
وقتی آنجا ایستاده بود و به صدای گریه‌ی او گوش می‌کرد، به یاد آخرین باری افتاد که صدای گریه‌اش را شنیده بود. مدت‌ها پیش بود، آن‌قدر دور که به خاطره‌ی زندگی دیگری شباهت داشت: در یک صبح تابستان بود، وقتی هیلاری از دانشگاه برگشته بود، و زیر آفتاب درخشان با هم در مزرعه‌ها قدم زده و به درخت‌های بلوط رسیده بودند که برگ‌های سبزشان برق می‌زد، و شاخه‌هایشان از میوه‌های بلوط سنگین بود. آن موقع، هیلاری برای اولین بار در آن سال‌ها، بعد از آنکه مادرشان به زندگی خود پایان داده بود، گریه کرده بود. اوئن حالا می‌توانست دلداری‌اش بدهد- بالاخره نوبتش رسیده بود، بعد از همه‌ی آن کارهایی که هیلاری برای حمایت از او کرده بود.
.
هیلاری وقتی صدای پای او را در راهرو شنید، ساکت شد. اوئن کنار درِ اتاق نشیمن دوباره مکث کرد. وقتی سرِ میز صبحانه آن نامه‌ها را که از امریکا رسیده بودند می‌خواند، فقط به دلبستگیِ بِن نبود که حسادت می‌کرد. حسودی‌اش می‌شد که کسی جایش را بگیرد. از این موضوع وحشت داشت. ضعیف‌تر از آن بود که بتواند بر این ترس غلبه کند.
دستش را به نرده‌ها گرفت، پاهایش را روی ساییدگی‌های موکت می‌گذاشت و از پله‌ها بالا می‌رفت. فکر می‌کرد ممکن است بقیه‌ی عمرشان در سکوت زندگی کنند.
در اتاق خودش، رفت کنار پنجره و دوباره به چمنزار نگاه کرد.
.
بچه که بودند، یکشنبه‌ها به دهکده می‌رفتند که موعظه‌ی کشیش را بشنوند. درباره‌ی احسان و فداکاری. به یک کلیسای نورمان می‌رفتند که سنگ‌های کفِ آن در گذر قرن‌ها از قدم‌های اهل کلیسا گود شده بود. صدای آواز عبادت‌کنندگان هنوز توی گوشش بود. کمان طلای آتشینم را به من بدهید! تیرهای اشتیاقم را به من بدهید! مادرشان هم با آنها می‌خواند. صداهای غمزده اوج می‌گرفت. آیا آن پاها در روزگاران قدیم بر سبزه‌های کوهساران انگلستان قدم گذاشته‌اند؟ اوئن یادش می‌آمد که دلش می‌خواست بعضی چیزهای آن مراسم را باور کند، اگر نه کلام کتاب مقدس، شاید اندوهی را که در موسیقی احساس می‌کرد، حسرتی را که در آواز مردم موج می‌زد. بعد از مراسم تدفین مادرش، دیگر کلیسا نرفته بود. در طول سال‌ها، مناظری که از پنجره‌ی قطار پیدا بود یا منظره‌ی غروبِ همین چمنزار جای مذهبش را گرفته بود، و میل به فکر کردن درباره‌ی چیزهای بزرگ‌تر را از بین می‌بُرد.
.
حالا که نگاهش می‌کرد، از بی‌طرفیِ سبزه‌ها و درخت‌ها و خانه‌های آن طرفشان به حیرت می‌افتاد، از اینکه در آرامش خود نه داوری می‌کردند و نه می‌بخشیدند. یک لحظه‌ی دیگر هم به زمین بازی خیره شد. و بعد آرام رفت طرف کمد و جعبه را آورد پایین.
.
هیلاری توی اتاق نشیمن صدای پای برادرش را از طبقه‌ی بالا و بعد صدای بسته‌شدنِ درِ اتاقش را شنید. اشک‌هایش خشک شده بود، آرام بود و هیچ احساسی نداشت، و خیره شده بود به راحتیِ پشت‌بلندِ روبه‌رویش- یک تکه از اثاثیه‌ی کهنه‌ی پدر و مادرشان. دسته‌هایش نخ‌نما شده و حاشیه‌ی جلوِ رویه‌اش شکافته بود. اول خیال داشتند خیلی چیزها را از سر باز کنند، فرش‌های رنگ و رو رفته، پرده‌های مخمل سنگین، ولی اسباب‌اثاثیه‌ی پدر و مادرشان توی این خانه مانده بود، و بعد هم انگار دیگر ضرورتی وجود نداشت.
توی صفِ صندوقِ سوپرمارکت، گاهی چشمش به روی‌جلدِ یک مجله‌ی دکوراسیون می‌افتاد، اتاق آفتابگیری با کفِ چوب کمرنگ، رنگ‌های یکدست روشن، ملافه‌ای سفید بر تختی سفید. حسرت این اتاق معمولاً یک لحظه بیشتر دوام نمی‌آورد. می‌دانست توی چنین اتاقی بیگانه است.
جرعه‌ی آخرِ شرابش را نوشید و گیلاسش را روی میزِ جلوِ مبل گذاشت. دیگر تاریک شده بود، و عکسِ آباژور و پیش‌بخاری و قفسه‌ی کتاب را توی شیشه‌ی پنجره می‌دید.
«خنده‌داره، مگه نه؟ می‌بینی چطور همه‌چیز دست به دست هم می‌ده؟» اگر صحبت به اینجا می‌کشید که چرا هیچ‌کدامشان ازدواج نکرده‌اند، دوستش میریام فرنکز فقط همین را می‌گفت. هیلاری سر تکان می‌داد و یاد یکی از آن شب‌هایی می‌افتاد که با بِن در آن کلبه گذرانده بود؛ می‌نشستند توی باغچه، و درباره‌ی اوئن حرف می‌زدند، و هیلاری پیش خودش فکر می‌کرد فقط می‌تواند با کسی دوست باشد که به اندازه‌ی بِن برادرش را درک کند.
.
چراغ اتاق نشیمن را خاموش کرد و رفت توی آشپزخانه. اوئن پیشخوان‌ها را دستمال کشیده و هر چیزی را سرِ جای خودش گذاشته بود. یک لحظه فکر کرد دوباره دارد گریه‌اش می‌گیرد. برادرش زندگی خیلی سخت و پر‌قیدوبندی را پشت سر گذاشته بود، دوستانش را از دست داده بود، و همیشه وحشت داشت که مردم از چیزی خبر داشته باشند. هیلاری همه‌ی این سال‌ها آن‌قدر دوستش داشت که ترس‌ها و قیدوبندهای او را با تمام وجودش احساس کرده بود. وقتی پنجره‌های قدی را می‌بست، از خودش پرسید، اگر غیر از این بود، عشق و علاقه‌اش چه فایده‌ای داشت؟
.
در طبقه‌ی بالا، چراغ اتاق اوئن هنوز روشن بود، ولی هیلاری بر خلاف همیشه در نزد یا شب‌بخیر نگفت. آن طرفِ راهرو، توی اتاق خودش، در را پشت سرش بست. دسته‌ی کوچکِ نامه‌ها روی تختش بود. سال‌ها پیش خوانده بودشان؛ ایام کریسمس بود و دنبال جعبه‌ای می‌گشت. آن‌ موقع، بِن دیگر ازدواج کرده بود؛ این را وقتی تلفن کرد فهمید. خشمش چهار پنج ماهی ادامه پیدا کرده بود، ولی همیشه یادش می‌آمد که اوئن چه فرصت‌هایی داشت که او را ترک کند و هرگز این کار را نکرده بود، و جلوِ زبانش را می‌گرفت.
.
حالا ایستاده بود کنار تخت و به آن پاکت‌های آبیِ کمرنگ نگاه می‌کرد و خوشحال بود که برادرش بالاخره آنها را رها کرده است. فردا شب توی آشپزخانه شام می‌خوردند. اوئن پیشنهاد می‌کرد که از این خانه برود، و او در جوابش می‌گفت اصلاً حرفش را هم نزند.
نامه‌ها را یک گوشه گذاشت و لباس‌هایش را درآورد. بعد از آنکه رفت توی تخت، دست دراز کرد و چراغِ کنار تختش را خاموش کرد. یک لحظه، همان‌طور که توی آن تاریکیِ ناگهانی دراز کشیده بود، احساس کرد باز هم همان‌جاست، در همان جنگل، و تا سر بلند می‌کند و به بلوطِ تنومند نگاه می‌کند، دستش را جلوِ چشم‌های برادرش می‌گیرد.

.
منبع: جن و پری دات کام

A sailor went to sea to see, what he could see. And all he could see was sea, sea, sea
…
Purple Paper People, Purple Paper People, Purple Paper People
…
If two witches were watching two watches, which witch would watch which watch? a
…
I thought a thought.But the thought I thought wasn’t the thought I thought I thought. If the thought I thought I thought had been the thought I thought, I wouldn’t have thought so much
…
Once a fellow met a fellow In a field of beans. Said a fellow to a fellow, “If a fellow asks a fellow, Can a fellow tell a fellow What a fellow means?” a
…
Mr Inside went over to see Mr Outside. Mr Inside stood outside and called to MrOutside inside
Mr Outside answered Mr Inside from inside and Told Mr Inside to come inside. Mr Inside said “NO”, and told Mr Outside to come outside
Mr Outside and Mr Inside argued from inside and outside about going outside or coming inside. Finally, Mr Outside coaxed Mr Inside to come inside, then both Mr Outside and Mr Inside went outside to the riverside
…
SHE SELLS SEA SHELLS ON THE SEA SHORE , BUT THE SEA SHELLS THAT SHE SELLS, ON THE SEA SHORE ARE NOT THE REAL ONES
…
The owner of the inside inn was inside his inside inn with his inside outside his inside inn
…
If one doctor doctors another doctor does the doctor who doctors the doctor doctor the doctor the way the doctor he is doctoring doctors? Or does the doctor doctor the way the doctor who doctors doctors? a
“When a doctor falls ill another doctor doctor’s the doctor. Does the doctor doctoring the doctor doctor the doctor in his own way or does the doctor doctoring the doctor doctors the doctor in the doctor’s way” a
…
We surely shall see the sun shine shortly. Whether the weather be fine, Or whether the weather be not, Whether the weather be cold Or whether the weather be hot, We’ll weather the weather Whatever the weather, Whether we like it or not. Watch? Whether the weather is hot. a
Whether the weather is cold. Whether the weather is either or not. It is whether we like it or not
…
Nine nice night nurses nursing nicely
…
A flea and a fly in a flue Said the fly “Oh what should we do” Said the flea” Let us fly Said the fly”Let us flee” So they flew through a flaw in the flue
…
If you tell Tom to tell a tongue-twister his tongue will be twisted as tongue-twister twists tongues
…
Mr. See owned a saw.And Mr. Soar owned a seesaw. Now See’s saw sawed Soar’s seesaw Before Soar saw See, Which made Soar sore.Had Soar seen See’s saw Before See sawed Soar’s seesaw, See’s saw would not have sawed Soar’s seesaw. So See’s saw sawed Soar’s seesaw.But it was sad to see Soar so sore Just because See’s saw sawed Soar’s seesaw …..a

ايده اين كلاهبرداري بعد از خواندن يك مقاله كوچك در روزنامه به ذهن ويكتور رسيد. در اين مقاله آمده بود كه برج ايفل نياز به تعمير اساسي دارد و هزينه اين كار براي دولت كمرشكن خواهد بود.
دينگ! زنگي در سر ويكتور صدا كرد و بلافاصله دست به كار شد. ابتدا اسناد و مداركي تهيه كرد كه در آنها خود را به عنوان معاون رياست وزارت پست و تلگراف وقت جا زد و در نامه‌هايي با سربرگ‌هاي جعلي، شش تاجر آهن معروف را به جلسه‌اي دولتي و محرمانه در هتل كرئون( creon ) كه محلي شناخته شده براي قرار‌هاي ديپلماتيك و مهم بود، دعوت كرد.
شش تاجر سر وقت در سوئيت مجلل ويكتور حاضر بودند. ويكتور براي آنها توضيح داد كه دولت در شرايط بد مالي قرارگرفته است و تأمين هزينه‌هاي نگه‌داري برج ايفل عملاً از توان دولت خارج است. بنابراين او از طرف دولت مأموريت دارد كه در عين تألم و تأسف، برج ايفل را به فروش برساند و بهترين مشتريان به نظر دولت تجار امين و درستكار فرانسوي هستند و از ميان اين تجار شش نفر دعوت شده به جلسه مطمئن‌ترين افرادند. ويكتور تأكيد كرد به دليل احتمال مخالفت عمومي، اين مسئله تا زمان قطعي شدن معامله مخفي نگه داشته خواهد شد.
فروش برج ايفل در آن سال‌ها زياد هم دور از ذهن نبود. اين برج در سال 1889 و براي نمايشگاه بين‌المللي پاريس طراحي و ساخته شده بود و قرار بر اين نبود كه به صورت دائمي باشد. در سال 1909 برج به‌خاطر اين‌كه با ساختمان‌هاي ديگر شهر همچون كليساهاي دوره گوتيك و طاق نصرت هماهنگي نداشت، به محل ديگري منتقل شده بود و آن زمان وضعيت مناسبي نداشت. چهار روز بعد خريداران پيشنهاد خود را به مأمور دولت ارائه كردند. ويكتور به دنبال بالاترين رقم نبود، ‌او از قبل قرباني خود را انتخاب كرده بود؛ مردي كه نامش در كنار ويكتور در تاريخ جاودانه شد! آندره پويسون ( Andre poisson ). در بين آن شش نفر، آندره كم‌سابقه‌ترين بود و اميدوار بود كه با برنده شدن در اين مناقصه، يك‌شبه ره صدساله را طي كند و كلاهبردار باهوش به خوبي متوجه اين موضوع شده بود. ويكتور به آندره اطلاع داد كه در مناقصه برنده شده است و اسناد جهت امضا و تحويل برج در هتل آماده امضاست. اما همان‌طور كه تاجر عزيز مي‌داند، زندگي مخارج بالايي دارد و او يك كارمند ساده بيش نيست و در اين معامله پرسود با اعمال نفوذ خود توانسته است ايشان را برنده كند و… آندره به خوبي منظور ويكتور را فهميد! پس از پرداخت رشوه، اسناد معامله امضا شد و آندره پويسون پس از پرداخت وجه معامله، صاحب برج ايفل شد! فرداي آن روز وقتي آندره و كارگرانش به جرم تخريب برج ايفل توسط پليس بازداشت شدند، ويكتور لوتينگ كيلومترها از پاريس دور شده بود. در حالي كه در يك جيبش پول فروش برج بود و در جيب ديگرش رشوه!
***
هان ون ميگه‌رن (Han Van Meegeren )
.
نقاش و كپي‌كننده آثار هنري، باهوش‌ترين و زبردست‌ترين جاعل تابلوهاي نقاشي، مردي كه سر نازي‌هاي آلماني كلاه گذاشت، مردي كه اگر كلاهبردار نمي‌شد، بي‌شك يكي از مهم‌ترين نقاشان قرن بيستم بود، در سال 1889 در هلند به دنيا آمد. از كودكي عاشق رنگ‌ها بود و در جواني با تأثير از نقاشي‌هاي دوره طلايي هلند، تابلوهاي زيادي خلق كرد. اما منتقدان، آثار او را بي‌روح و تقليدي و تكراري ناميدند و ميگه‌رن سرخورده از اين برخورد و براي اثبات توانايي‌هايش به منتقدان تصميم گرفت كه آثار بزرگان دوره طلايي همچون فرانس هالس ( Frans Hals ) و ورميه را كپي كند. ميگه‌رن با پشتكار زياد فرمول رنگ‌هاي قديمي و نحوه ساخت بوم‌هاي آن زمان را پيدا كرد. او كار را شروع كرد و آن‌قدر ماهرانه اين كار را انجام داد كه تيزبين‌ترين كارشناسان نيز از تشخيص بدلي بودن آثار ناتوان بودند و ميگه‌رن با اطمينان كامل، در نقش يك دلال، تابلوهايش را به‌عنوان آثار كشف‌شده دوره طلايي به مجموعه‌داران و گالري‌ها ‌فروخت. در همين دوران بود كه اروپا درگير جنگ جهاني دوم شد.
يكي از مشتريان پر و پا قرص او، مارشال گورينگ از سران درجه اول حزب نازي آلمان بود كه علاقه فراواني به آثار نقاشان هلندي داشت و تعداد زيادي از كارهاي ميگه‌رن را به مجموعه خود اضافه كرد. اما زمانه بازي ديگري را در سر داشت. آلمان‌ها در جنگ شكست خوردند و ميگه‌رن به جرم فروش ميراث فرهنگي هلند به نازي‌ها بازداشت و در دادگاه متهم به خيانت به وطن شد كه مجازاتش اعدام بود. ميگه‌رن در دادگاه واقعيت را ابراز كرد، اما هيچ‌كس حرف‌هايش را باور نكرد. تابلوهاي جعلي در دادگاه توسط كارشناسان مورد بازبيني قرار گرفت و همگي بر اصل بودن آنها صحه گذاشتند. هيچ‌كس باور نمي‌كرد كسي بتواند با چنين دقت و ظرافتي اين آثار را جعل كند. ميگه‌رن از دادگاه درخواست كرد كه وسايل مورد نيازش را در اختيارش بگذارند تا در حضور همه يكي از آثار دوره طلايي جعل كند!
ميگه‌رن از اتهام خيانت تبرئه شد، اما به جرم جعل آثار هنري به زندان محكوم شد و چند سال بعد درگذشت. ميگه‌رن به‌عنوان يك كلاهبردار در كار خود موفق بود، اما مشتري اصلي او گورينگ از او زيرك‌تر بود. اسكناس‌هايي كه گورينگ در ازاي تابلوها به ميگه‌رن مي‌داد همگي تقلبي بودند!
***
فرانك ويليام آباگ‌نيل ( Frank William Abagnale)‌
.
صاحب كلكسيوني از انواع كلاهبرداري‌ها، قاضي، خلبان، جراح و استاد دانشگاه! و كسي كه زندگي‌اش دستمايه ساخت فيلم «اگه مي‌توني منو بگير» شد، در سال 1948 در آمريكا به دنيا آمد. وقتي او 14 ساله بود، پدر و مادرش از يكديگر جدا شدند و اين ضربه روحي بزرگي براي فرانك بود. دو سال بعد از خانه فرار كرد و به نيويورك رفت و در آنجا بود كه فهميد براي امرار معاش چاره‌اي به‌جز كلاهبرداري ندارد. پس از مدت كوتاهي او به يكي از حرفه‌اي‌ترين جاعلان چك بدل شد و چنان در كار خود مهارت پيدا كرد كه هيچ بانكي قادر به تشخيص جعلي بودن چك‌هاي او نبود. فرانك براي آن‌كه بتواند بدون پرداخت پول بليت با هواپيما سفر كند، ‌با جعل كارت‌هاي شناسايي و مدرك خلباني، ‌خود را به عنوان خلبان خط هوايي پان‌امريكن جا زد و از امتياز خلبان‌ها براي مسافرت مجاني استفاده كرد. اين موضوع لو رفت، اما قبل از آن‌كه دست پليس به او برسد، به شهر جورجيا فرار كرد و با هويت جعلي تازه‌اي، به عنوان يك دكتر در يك آپارتمان ساكن شد. از قضا در همسايگي فرانك يك دكتر واقعي زندگي مي‌كرد و به فرانك پيشنهاد داد تا در بيمارستان شهر مشغول به كار شود و فرانك اين پيشنهاد را پذيرفت و 11ماه به عنوان متخصص جراحي اطفال در آن بيمارستان به درمان بيماران پرداخت! پس از آن به شهر لوئيزيانا رفت و با جعل مدرك حقوق از دانشگاه هاروارد به عنوان دادستان در دادگاه محلي لوئيزيانا استخدام شد. او پس از چندماه توسط يكي از فارغ‌التحصيلان واقعي هاروارد شناخته شد، اما قبل از آن‌كه دستگير شود، از آنجا به ايالت يوتا گريخت و با جعل مدرك دانشگاه كلمبيا، در دانشگاه بريگام در رشته جامعه‌شناسي شروع به تدريس كرد!
او سرانجام در سال 1969 در فرانسه دستگير شد و زماني كه پليس فرانسه اين موضوع را اعلام كرد، 26 كشور خواستار محاكمه او در كشورشان شدند! فرانك به آمريكا منتقل شد و در آنجا به 12 سال زندان محكوم شد، ولي پس از گذراندن پنج سال آزاد شد.
فرانك آباگ‌نيل هم‌اكنون به‌عنوان كارشناس خبره جعل اسناد و چك با پليس آمريكا همكاري مي‌كند و با تأسيس شركت آباگ‌نيل و شركا به بانك‌ها نيز مشاوره مي‌دهد!
***
حسين.ك
.br />
كلاهبردار وطني، مردي كه كاخ دادگستري را فروخت، حدود 70 سال پيش در شهريار متولد شد. ح.ك مردي بي‌سواد ولي باهوش بود و بي‌ترديد اگر تحصيلات مناسبي داشت، به يكي از بزرگان ادب و علم كشور بدل مي‌شد. اما او از جواني به راهي غير از آن كشيده شد. حسين.ك با كلاهبرداري‌هاي كوچك روزگار مي‌گذراند، اما اين كارها براي مردي با هوش او كارهايي كوچك محسوب مي‌شدند. تا اين‌كه يك روز طعمه بزرگ‌ترين كلاهبرداري خود را در جلوي در سفارت انگليس شكار كرد؛ دو توريست آمريكايي (و طبعاً احمق!) كه به دنبال خريد يك هتل در ايران بودند. ح.ك آنها را به دفترش كه در خيابان گيشا بود دعوت كرد و در آنجا به آنها پيشنهاد خريد يك ساختمان بزرگ و مجلل را به قيمت بسيار مناسب داد. اين ساختمان، كاخ دادگستري بود كه در خيابان خيام قرار داشت و هنوز هم به عنوان ساختمان دادگستري از آن استفاده مي‌شود. قرار بازديد از كاخ براي فرداي آن روز گذاشته شد و ح.ك همان روز عصر به آنجا رفت و با تطميع اتاقدار وزير وقت دادگستري، دفتر كار وزير را براي مدت يك‌ساعت اجاره كرد. فرداي آن روز قبل از آمدن مشتري‌ها، 200 جفت دمپايي پلاستيكي تهيه كرد و جلوي در اتاق‌هاي كاخ كه يك ساختمان اداري محسوب مي‌شد و در آن ساعت خالي بود، گذاشت. به اتاق وزير رفت و منتظر شكارهايش شد. آمريكايي‌ها سروقت آمدند و ح.ك به عنوان صاحب آن عمارت، تمام ساختمان را به آنها نشان داد و وقتي مشتري‌ها درخواست ديدن داخل اتاق‌ها را داشتند،‌ به بهانه بودن مسافران و با نشان دادن دمپايي‌ها، آنها را منصرف مي‌كرد. مشتريان ساختمان را پسنديدند و به پول رايج آن زمان 500 هزار تومان به ح.ك پرداخت كردند و خوشحال از اين معامله پرسود، براي تحويل ساختمان 10 روز ديگر مراجعه كردند. اما همان‌جا بود كه فهميدند چه كلاه بزرگي بر سرشان رفته است. ح.ك همان روز معامله، به مصر فرار كرد و بعد از چند ماه زندگي در آنجا، به ايران بازگشت. اما در ايران بازداشت و به زندان محكوم شد و چند سال بعد از وقوع انقلاب اسلامي فوت كرد.
ح.ك يك كلاهبردار ذاتي بود،‌حتي در زندان! او تلويزيون زندان را به يكي از زندانيان به قيمت 100 تومان فروخت و وقتي آن زنداني بعد از آزادي تلويزيون را زير بغل زد و مي‌خواست آن را با خود ببرد، فهميده بود كه چه كلاهي بر سرش رفته و مضحكه بقيه شده است

*
لغزشی از من سر زد
معذرت خواستم، گفتم مرا ببخش.
گفت تو معنی بخشیدن را نمی‌دانی.
گفتم معنی‌اش چیست؟
گفت یعنی فرصت دوباره به تو ببخشم نه كه خطایت را ندیده بگیریم.
گفتم مگر فرصت دوباره بخشیدن ندیده گرفتن خطای من نیست؟
گفت نه. البته كه نه. فرصت دوباره اتفاقاً‌ دقیق‌تر دیدن اشتباه است از جانب تو و هم از جانب من. تو باز هم فردا دیكته داری. غلط دیكته قبلی را تمرین كرده‌ای؟
به فكر فرو رفتم ولی كاری نكردم.
*
لغزشی از من سر زد
دستپاچه سكوت كردم، دو دو زنان نگاهش می‌كردم . كمی گذشت. بی‌جرأت و تقریباً‌ بی‌صدا گفتم ببخشید.
گفت چشمهایت شرمنده‌اند. حس عذر خواهی تو را درك می‌كنم.
گفتم واقعاً‌دلم می‌خواهد مرا ببخشی.
گفت به نظر تو بخشیدن یك رفتار است یا یك عاطفه؟
من فكر می‌كردم . دقیق‌تر شده بودم ولی به سؤال‌های بیشتری می‌رسیدم نه به جواب مناسب. دیكته می‌نوشتم. با غلط‌های تكراری. نمره‌های متوسط.
*
لغزشی از من سر زد
بی‌اعتماد به‌نفس ولی تقریباً معترضانه گفتم در هر صورت فكر می‌كنم عذر خواهی كنم بهتر است تا این كه نكنم.ر
گفت باشد. استمرار و تلاشت را برای درك این موضوع تحسین می‌كنم ولی با كلامت عذرخواهی می‌كنی یا با رفتارت؟
فكر كردم دلم می‌خواهد كاری غیر از حرف زدن بكنم ولی چه كار؟
او می‌فهمید گیج شده‌ام.
گفت تو از غلط دیكته داشتن دلخوری یا از نمره كم؟
گفت تو بیست را دوست داری یا لغت‌شناسی را؟
*
لغزشی از او سر زد
كاملاً‌ آرام ، مقابل من ایستاده بود، به شانه‌هایم نگاه می‌كرد، نگاهی با ثبات، با لحنی بسیار مؤدب و معصوم گفت مرا ببخش!
گفتم به چه فكر می‌كنی؟ گفت به این كه چه طور می‌توانم تأثیر لغزشم را از بین ببرم. گفت لغزش‌های من در موقعیت‌های تو، بر افكار و احساسات تو و برعكس‌العملهای تو تأثیر می‌گذارد. می‌خواهم كاری كنم كه تو با تأثیر اشتباه من تنها نمانی.
گفتم از من فرصت می‌خواهی؟
گفت بله.
گفتم اگر ندهم؟
گفت داده‌ای!
گفتم چطور؟
گفت همین كه الان با هم صحبت می‌كنیم خودش فرصت است. بهترین فرصت. شاید غیر از این در این مرحله، چیز دیگری، وجود نداشته باشد.
گفت من اینجا ایستاده‌ام، یعنی آماده‌ام كه وقتی اشتباه من تو را غافلگیر می‌كند، تو رفتار شتابزده ، نسنجیده، خام و ناخواسته‌ای بروز دهی، این حق تو ست.
گفتم این كه خودش یك اشتباه است، گفت نه این یك عكس‌العمل كاملاً‌ طبیعی است. این عكس‌العمل وجود دارد چه وقتی كه همه خیلی‌ كودك و نیاموخته هستیم و چه وقتی كه ما بالغ و آموخته می‌شویم با این تفاوت كه در آدم بالغ‌آن عكس‌العمل خام دیگر نیم‌پز یا كاملاً‌ پخته شده است و باز تكرار كرد كه این حق تو ست. تو حق داری الان خشمگین باشی، با من بد حرف بزنی، بی‌حوصلگی كنی و حتی احساست نسبت به من تخفیف پیدا كند، این همان نمره نوزده است كه از بیست كم شده است، این نمره هم حق تو ست هم حق من!!
سكوت كرد. مؤدبانه به شانه‌هایم نگاه می‌كرد، حرفهایش را طوری، با لحنی بیان می‌كرد كه انگار من از او بزرگتر هستم و توضیحی از او خواسته‌ام. با اعتماد به‌نفس كامل، حق را به جانب من رعایت می‌كرد. دلم را خودش خنك می‌كرد، آرامم می‌كرد، وقت صرف می‌كرد، آب در دستش بوده زمین گذاشته بود و با من حرف می‌زد، رفتار می‌كرد.
می‌دانید او آدم زرنگی بود و بخشیدن را وقتی از من می‌خواست كه دستم را خودش گرفته بود و باز كرده بود. چیزی كف دستم می‌گذاشت كه مال خودش بود. مرا كاملاً‌ به جانب خودش خم می‌كرد.
با دست بازو ی مرا می‌گرفت و خوابم می‌كرد، من سنگین می‌شدم و دلم می‌خواست آنچه را كه در دستم زیادی مانده به نزدیك‌ترین جای ممكن بریزم، در این موقع خودش از همه چیز به من نزدیك‌تر بود و قابل‌اعتمادتر. به او بخشیدم. اثر اشتباهش نه تنها از بین رفت بلكه فضای تازه‌ای هم در رابطه ما باز كرد. فضایی كه هر دوی ما در آن، اشتباهات تازه می‌كردیم.
من زیادی پایم را دراز می‌كردم چون فكر می‌كردم همه‌اش مال من است و او پایم را ناخواسته لگد می‌كرد و بلافاصله عذر خواهی می‌كرد؛ آخ، ببخشید، پایت طوری شد؟ نه. باز هم وقت صرف می‌كرد، پایم را دقیق وارسی می‌كرد، آخ، ببخشید، پایت طوری شد؟ نه، باز هم وقت صرف می‌كرد، پایم را دقیق وارسی می‌كرد، بدون عجله، نگاهم می‌كرد و منتظر می‌ماند تا من چیزی بگویم.
این اواخر رفتارمان سرعت طبیعی خود را پیدا كرده است. وقتی اشتباهی می‌كنیم به هم می‌گوییم نمی‌خواهد آب را زمین بگذاری، آبت را بخور، كارهایت را بكن بعد درباره‌اش با هم حرف می‌زنیم. هر دو آرام‌تر شده‌ایم. هر دو خیلی بزرگتر شده‌ایم.
دیگر اشتباهاتمان به موقعیت‌هایمان لطمه نمی‌زند. تأثیرات لغزش‌هایمان از جایی در رفتارمان بیمه شده است كه خیال هر دومان را راحت كرده‌است. حتی وقتی كه لیوان آبش را شكستم…
زندگی همیشه در حال دیكته گفتن است و من همیشه موضوع تازه‌ای برای انشا نوشتن دارم:‌ بخشش چیست؟
1 – بخشش یك توقع عاطفی نیست، بلكه یك فعالیت منطقی است كه عواطف را هم در درون خود به كار می‌گیرد و متعادل می‌كند.
2 – بخشش بدون آگاهی، یك توقع ذهنی با تأثیر منفی است و بخشش با آگاهی، یك فعالیت عینی با تأثیر مثبت است.
3 -درك بخشش و عمل بخشش یك ضرورت متقابل است نه یك میل موقت شخصی برای ارفاق كردن یا ارفاق گرفتن.
4 – بخشش فقط و فقط در وقت و موقعیت مناسب خود، خواسته و اجابت می‌شود.
5 – بخشش نمایش عدالت روانی است!‌ بخشش وقتی اتفاق می‌افتد كه چیزی كم می‌آید و این یك كنش عادلانه روانی است: من خطایی كردم و ذهنیت و عواطف و كنش تو نسبت به من تخفیف پیدا كرد، كم آمد، كوتاه شد.
من پیش می‌آیم. فعالیت و رفتار می‌كنم. دوباره عواطف تو را متوجه خودم و فعال می‌كنم. اگر موفق شوم و تو فعال شوی، كه می‌شوی، بخشش اتفاق افتاده است تو آن را ابراز می‌داری، می‌پرسم و ابراز می‌كنی: مرا می‌بخشی؟ بله. بخشیدن یك كنش روانی متقابل است كه در صورت فعال شدن، خود به خود و به طور اجتناب ناپذیر رخ می‌دهد.
6 – بخشش یك آمیزش روانی است، آنچه از آن می‌زاید نوزادی معصوم و مستعد و زیبا است كه باردارش ما بوده‌ایم و اكنون ما مراقبش هستیم.
*

شما در يك مهماني ، يك دختر بسيار زيبا رو مي بينين و ازش خوشتون مياد ، بلافاصله كراواتتون رو مرتب مي كنين و ميرين پيشش ، اون رو به يك نوشيدني دعوت مي كنيين ، وقتي كيفش مي افته براش از روي زمين بلند مي كنين ، در آخر هم براش درب ماشين رو باز مي كنين و اون رو به يك سواري كوتاه دعوت مي كنين و ميگين : ” در هر حال ،من پسر ثروتمندي هستم ، با من ازدواج مي كني؟”
به اين ميگن روابط عمومي
*
شما در يك مهماني ، يك دختر بسيار زيبا رو مي بينين كه داره به سمت شما مياد و ميگه : “شما پسر ثروتمندي هستي ، با من ازدواج مي كني؟”
به اين مي گن شناسايي علامت تجاري شما توسط مشتري
*
شما در يك مهماني ، يك دختر بسيار زيبا رو مي بينين و ازش خوشتون مياد ، بلافاصله ميرين پيشش و مي گين : “من پسر ثروتمندي هستم ، با من ازدواج كن” ، بلافاصله اون هم يك سيلي جانانه نثار شما مي كنه
به اين ميگن پس زدگي توسط مشتري
*
شما در يك مهماني ، يك دختر بسيار زيبا رو مي بينين و ازش خوشتون مياد ، بلافاصله ميرين پيشش و مي گين : “من پسر ثروتمندي هستم ، با من ازدواج كن” و اون بلافاصله شما رو به همسرش معرفي مي كنه
به اين مي گن شكاف بين عرضه و تقاضا
*
شما در يك مهماني ، يك دختر بسيار زيبا رو مي بينين و ازش خوشتون مياد ، ولي قبل از اين كه حرفي بزنين ، شخص ديگه اي پيدا مي شه و به دختره ميگه : “من پسر ثروتمندي هستم ، با من ازدواج كن”
به اين ميگن از بين رفتن سهم توسط رقبا
*
شما در يك مهماني ، يك دختر بسيار زيبا رو مي بينين و ازش خوشتون مياد ، ولي قبل از اين كه بگين : “من پسر ثروتمندي هستم ، با من ازدواج كن” ، همسرتون پيداش ميشه
به اين ميگن منع ورود به بازار
*
شما در يك مهماني ، يك دخترِ بسيار زيبا رو مي بينيد و ازش خوش تون مي آد. سعي مي كنيد بهش كم محلي كنيد تا از شما خوش اش بياد، اون هم فمينيست از آب در مي آد و برايِ در اومدنِ چشِ شما دستِ دوست تون رو مي گيره و با هم مي رن سان فرانسيسكو
به اين مي گن اشتباهِ استراتژيك در بازاريابي.
*
شما در يك مهماني ، يك دخترِ بسيار زيبا رو مي بينيد و ازش خوش تون مي آد. جلو مي ريد و مؤدبانه يه يه شاخه گلِ سرخ به ش مي ديد و مي گيد: «من پسر ثروتمندي هستم ، با من ازدواج كن»، اما اون گل رو توي سرتون مي زنه، چون شديداً استقلاليه.
به اين مي گن اشتباهِ تاكتيكي در بازاريابي.
*
شما در يك مهماني ، يك دخترِ بسيار زيبا رو مي بينيد و ازش خوش تون مي آد. جلو مي ريد و مي گيد: «من پسر ثروتمندي هستم ، با من ازدواج كن»؛همون لحظه يه دختر ديگه كه قبلا با همين كلمات گولش زده بوديد سروكلش پيدا مي شه و رسواتون ميكنه
به اين ميگن تاثيرسوء سابقه در بازار.
*
شما در يك مهماني ، يك دخترِ بسيار زيبا رو مي بينيد و ازش خوش تون مي آد. جلو مي ريد و مي گيد: «من پسر ثروتمندي هستم ، با من ازدواج كن»؛همون لحظه پاتون ميره روي پوست موز و جلوي طرف ولو مي شيد
به اين ميگن ضايع شدگي مفرط يا فقدان ثبات در بازار.
*
شما در يك مهماني ، يك دخترِ بسيار زيبا رو مي بينيد و ازش خوش تون مي آد. جلو مي ريد و مي خواهيد بگيد: «من پسر ثروتمندي هستم ، با من ازدواج كن»؛ كه يك هو يك دختر زيباتر از اون رو پشت سرش مي بينيد فورا مسير رو عوض مي كنيد و به سمت دختر جديد مي ريد.
به اين ميگن چشم چراني، نه ببخشيد تحليل لحظه به لحظه بازار.
*
شما در يك مهماني ، يك دخترِ بسيار زيبا رو مي بينيد و ازش خوش تون مي آد. جلو مي ريد و مي گيد: «من پسر ثروتمندي هستم ، با من ازدواج كن»؛ اونهم با شعف خاصي برمي گرده و لبخند مي زنه ، شما كه باديدن چهره 60 ساله اون به اشتباه خودتون پي برديد سرخ و سفيد شده و مجبوريد براي رهايي آسمون ريسمون ببافيد
به اين ميگن بدبياري يا خطاي بازار
*
شما در يك مهماني ، يك دخترِ بسيار زيبا رو مي بينيد و ازش خوش تون مي آد. به جايِ اين كه جلو بريد و بگيد: «من پسر ثروتمندي هستم ، با من ازدواج كن»؛ به مادرتون مي گيد كه با مادرش تماس بگيره و قرار خواستگاري رو بذاره.
به اين مي گن بازاريابي سنتي.
*
شما در يك مهماني ، يك دخترِ بسيار زيبا رو مي بينيد و ازش خوش تون مي آد. جلو مي ريد و مي گيد: «من پسر ثروتمندي هستم ، با من ازدواج كن»؛ اون هم با دوست اش صحبت مي كنه و در موردِ شما توضيح مي ده و شما با هردوي اونا ازدواج مي كنيد.
به اين مي گن بازاريابي دهان به دهان!
*
شما در يك مهماني ، دخترِهاي بسيار زيبايِ فراواني رو مي بينيد و ازشون خوش تون مي آد. سرگردان مي شيد كه جلو كدوم بريد و بگيد: «من پسر ثروتمندي هستم ، با من ازدواج كن بعد ما مي تونيم با هم بيش از دوبچه داشته باشيم»؛
به اين ميگن فقدان استراتژي در بازار
*